Son dos que sempre pensei que en toda organización, social e política, o debate público das ideas debe ser algo normal (máxime se é unha fronte ou organización de base). En poucas verbas: facer realidade aquilo do partido con paredes de vidro de Álvaro Cunhal. Ate eiqui todo é razoábel, mais non o é tanto que o debate se converta en demonización do camarada, ou nunha ringleira de insultos e descualificacións. Calquera pode ollar que neste caso, o que era un aspecto positivo porque abría a organización á sociedade, convértese nunha bomba que dinamita a convivencia interna e un atranco para as tarefas cotiás. Ademais, ninguén pode ignoralo, aportáselle ás forzas externas (máxime se teñen a hexemonía económica e política) unha panca para o derribo do proxecto. Neste caso, como en tantos outros na vida, todo está no uso racional que se fai dun dereito. Coido que ten menos importancia política e práctica (que non ética) se o mal uso é consecuencia do despeito e de aspectos negativos reais da organización, ou é unha actitude planificada para condicionar á direción e os militantes, utilizando os medios de comunicación hexemónicos que están ao servizo das clases dominantes.
